สงสัยไม๊ค่ะว่าทำไมความอยากของเราไม่สิ้นสุด??? เพราะว่าชีวิตของเราทุกวันนี้ถูกปรุงแต่งจนหลงลืมไปแล้วว่าตัวจริง ๆ ของเราเป็นยังไง ไม่เห็นว่าตัวเรามีอะไรแปลก ๆ ปลอม ๆ เคลือบแฝงอยู่ภายในกาย ภายในจิตเรา บงการให้เราทำโน้น ทำนี้ จนบางทีเพิ่งหวนกลับคิดได้ว่า เอ๊ะ เราทำอะไรลงไป ไม่น่าทำแบบนั้นเลย

บล็อกนี้ไม่ได้มาเล่าเรื่องผีหรือเรื่องลี้ลับอะไรหรอกนะคะ แค่อยากจะบอกว่า น่าเสียดายที่เรื่อง “ธรรมะ” ที่อยู่คู่สังคมไทยมานานได้เลือนหายไปจากชีวิตประจำวัน และกลายเป็นสิ่งไกลตัวไปโดยปริยาย

เพราะสภาพแวดล้อม สังคม เปลี่ยนแปลงไป หล่อหลอมให้คนมีนิสัยไม่เหมือนกัน ก่อให้เกิดเป็นความขัดแย้งขึ้นในสังคม แต่สิ่งที่ทุกคนจะเหมือนกันได้ ก็คือมีใจชาวพุทธ ศึกษาธรรมะสิ่งที่เป็นธรรมดาในใจเราค่ะ

ในเมื่อปัจจัยภายนอกควบคุมไม่ได้ เราก็ต้องหาวีธียอมรับเพื่อไม่เป็นทุกข์เป็นร้อนกับมันค่ะ

มีเรื่องจะเล่าให้ฟังจากที่ได้มีโอกาสได้ไปเป็นคุณครูสอนเด็ก ๆ แล้วก็เก็บมาเป็นข้อคิด ชื่อแคมป์ว่า “Self Discovery Camp หรือ ค่ายรู้ทันใจ” หรือจะพูดง่าย ๆ ว่าเป็นแหล่งเรียนรู้ธรรมะของเด็ก ๆ ในสมัยนี้ก็ว่าได้

ค่ายนี้จะเป็นการปรับเปลี่ยนการเรียนรู้แบบเดิม ๆ ให้เป็นกิจกรรมที่สอดแทรกธรรมะและแง่คิดดี ๆ ให้เด็กเข้าใจง่ายและสนุกไปพร้อมกับกิจกรรมที่ดึงดูดความสนใจ มีการปฏิบัติธรรมอย่างเป็นรูปแบบ แถมทุกกิจกรรมยังสามารถฝึกสติและสมาธิได้อย่างดีอีกด้วย

แคมป์นี้ฝึกให้เด็ก ๆ เริ่มต้นหัดเข้าสังคม ด้วยการอยู่ร่วมกับผู้อื่นโดยมีคุณธรรมเป็นพื้นฐาน เรียนรู้ศีล 5 มาตรฐานขั้นต้นของความเป็นมนุษย์ ให้ฝึกเด็กๆ รู้ทันกายใจของตน ด้วยกิจกรรมกายเคลื่อนไหว ใจตามรู้ โดยเด็ก ๆ จะเล่าถึงสภาพจิตใจของตัวเองที่อาจจะยังมีความโลภ โกรธ หลง ซึ่งเปรียบเสมือนผีต่าง ๆ ที่คอยมาเยือนจิตใจในระหว่างวัน เช่น

ผีขี้โลภ
คำว่า โลภหรือโลภะ หมายถึงความพอใจ ความอยากโน้น อยากนี้ อะไรในโลกนี้ที่ทำให้พอใจ จัดเข้าหมวดโลภทั้งนั้น
เรื่องของเด็ก – เด็ก ๆ จะเห็นความไม่พอใจในของรางวัลที่ได้ หรือ ได้แล้วก็อยากได้ของชิ้นใหญ่กว่า ขนมซองโตกว่า แต่นั้นเป็นแค่เรื่องของขนม
ถ้าเป็นผู้ใหญ่หล่ะเราเห็นความโลภอะไรในใจบ้าง???

ผีขี้โกรธ
คำว่า โกรธหรือโทสะนั้น หมายถึง ใดๆ ในโลกที่ไม่พอใจ ความจริงแล้วความหมายก็ตรงตัว ใครที่ชอบโมโห ไม่พอใครใจแบบไม่ไหวจะเคลียร์นั่นแหล่ะค่ะ
เรื่องของเด็ก - เด็ก ๆ จะเห็นว่าตัวเองโดนผีขี้โกรธครอบงำจิตใจตลอดเวลาเลย เช่น เวลาไม่พอใจเพื่อน แต่แป๊บเดียวเด็ก ๆ ก็เล่นสนุกสนานกันเหมือนเดิมแล้ว
แล้วถ้าเป็นผู้ใหญ่หล่ะ เคยโกรธใครแบบอาฆาตแค้นบ้างหรือไม่ แล้วนานแค่ไหน???

ผีขี้หลง
คำว่า หลงหรือโมหะ ก็คือความไม่รู้ การแสดงอาการหงุดหงิด การคิดฟุ้งซ่าน กังวล หลงไป เผลอไป ก็จัดเข้าในหมวดนี้
เรื่องของเด็ก – เด็ก ๆ จะเห็นอาการหงุดหงิดในจิตใจ เมื่ออากาศร้อน เมื่อง่วงนอน แต่เมื่อรู้ทัน สภาวะต่าง ๆ ก็จบลงแค่นั้น ได้พักผ่อน ได้อยู่ในที่เย็น ๆ ก็ลืมไปแล้วว่ามีอาการเหล่านั้น
หากแต่คุณผู้ใหญ่ทั้งหลาย เคยบ้างไม๊ ที่เห็นใจตัวเองดิ้น ๆ ๆ เวลาที่หงุดหงิดอะไรซักอย่าง จนกลายเป็นความเครียด ไม่สดชื่น เบิกบาน แถมบางที ยังปรุงแต่งให้ตัวเองยิ่งจมอยู่ในความเศร้าซ้ำเข้าไปอีก

ทุกอย่างล้วนเป็นกิเลสที่เป็นอศุกล ที่เป็นเหตุที่ก่อให้เกิดผลอื่น ๆ ตามมา กิเลสเป็นตัวที่ทำให้เราวุ่นวายกันทั้งชีวิตนั่นแหละค่ะ

ถ้าหากปล่อยให้ธรรมะเป็นเพื่อนที่คอยคัดเกลาจิตใจเด็ก ๆ แบบนี้ จะเห็นเลยว่า โอ้โห!!! ไอ้ที่ว่ากันว่า เรื่องธรรมะที่ใคร ๆ เค้าว่ามันยากหนักยากหนา มันเป็นเรื่องกล้วยๆ สำหรับเด็ก ๆ นิ่เองเนาะ นั่นก็เป็นเพราะเด็ก ๆ เค้าคิด เค้ารู้ ไปด้วยใจซื่อ ๆ ไม่ปรุงแต่ง หรือดัดแปลงให้มันดีเหมือนกับพวกผู้ใหญ่ค่ะ

ในทางกลับกัน ไม่ใช่ว่าผู้ใหญ่หัดไม่ได้นะคะ เราทำให้มันกลมกลืนกับชีวิตประจำวันเราได้ ด้วยการรู้ผีในใจของเรา ค่อย ๆ รู้ ทีละขณะ ๆ แต่ทว่าผีในใจของพวกผู้ใหญ่มันไม่ได้น่ารักเหมือนกับเด็ก ๆ หรอกนะคะ เพราะว่าเราเองรู้ไม่เท่าทันมันเสียแต่ต้น เลยกลายเป็นผีที่ดุร้าย น่ากลัว เคยไม๊ค่ะที่เวลาโกรธใคร โกรธเป็นฝืนเป็นไฟ เหมือนกับโดนผีเข้าสิงซะเอง บางทีก็เผลอออกไปทางกายบ้าง วาจาบ้าง นิ่แหล่ะค่ะ คือ สิ่งที่พยายามจะบอกว่า มันมีอะไรแฝง เหมือนกับไม่ใช่ตัวเรา ถูกกิเลสบงการเพราะความไม่รู้ “รู้ไม่ทันกิเลสในใจ”

ลองสำรวจดูนะคะ เห็นยังไง ก็รู้อย่างนั้น รู้บ่อย ๆ รู้ด้วยใจที่เป็นกลาง ในที่สุดใจมันจะยอมรับสภาวะต่าง ๆ นั้นเอง ยิ่งเห็นมากเท่าไหร่ เท่ากับว่าเราพลิกจากเรื่องอศุกล ให้กลายเป็นเรื่องกุศลได้ในพริบตาเลยหล่ะค่ะ ไม่ใช่ปาฏิหาริย์นะคะ แต่เป็นเพราะทุกอย่างมีเหตุก็เกิด หมดเหตุก็ดับ บังคับไม่ได้ค่ะ

ขอตัวไปดูผีก่อนนะคะ (“,)