เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผู้เขียนได้มีโอกาสไปชมภาพยนตร์เรื่องนึงที่สาว ๆ รอคอยมานาน
“Confessions of a Shopaholic” หรือ คำสารภาพของสาวนักช้อปฯ ที่เป็นหนังสือขายดีที่ต่างประเทศมาก็นานพอควรแล้ว

บรรดาเพื่อนสาวก็จูงมือกันเข้าไปซึมซับกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตสังคมเมืองอย่างเรา ๆ โดยเฉพาะสาว ๆ ตัวผู้เขียนเองแม้จะไม่เคยอ่านหนังสือเล่มนี้มาก่อนหน้า แต่ก็ซึมซับจากสิ่งที่เพื่อน ๆ หรือใคร ๆ เล่าให้ฟังว่า ตัวเอก หรือ “สาวนักช้อป” ในหนังสือเล่มนี้ช่างมีอุปนิสัยเหมือนกับเรา หรือสาว ๆ ในยุคนี้ยิ่งนัก

สาว ๆ ที่ทำทุกอย่างมาเพื่อความสวย และความสุข ที่มาควบคู่กัน

เมื่อดูหนังจบแล้ว ก็มานั่งคิดได้ว่า
เออ...ก็ดีน่ะ ที่ท้ายที่สุดปมของเรื่องยังผ่อนให้เรื่องที่เลวร้ายจากการเป็นหนี้ กลายเป็นแฮปปี้เอนดิ้งจนได้ แต่ในความเป็นจริงชีวิตคนมันไม่ง่ายอย่างในหนังเลย

สิ่งแรกที่แว้บคิดได้คือเรื่องของ “เงิน” ปัจจัยที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตเรานิ่เอง ที่ทำให้คนเราต้องกลายเป็นหนี้อย่างไม่รูเนื้อรู้ตัว แต่บทความที่ผู้เขียนจะเล่านี้ ขอมองลึกลงไปกว่านั้นว่า
“ถ้าเรารู้ทันความอยาก” ปัจจัยใด ๆ ก็คงเข้ามาทำให้เราหน้ามืดตามัวกับเรื่องของฟุ่มเฟือยต่าง ๆ ไปได้

บางคนมองว่า “เงิน” ทำให้คนเรามีความสุข
“สาวนักช้อป” ในหนังเรื่องดังกล่าว มองว่า การได้ซื้อสิ่งของ เครื่องแต่งกาย แบรนด์เนมต่าง ๆ ทำให้เธอมีความสุข
มันเกี่ยวข้องกับเรื่องวัตถุทั้งนั้นเลย!!! วัตถุที่เป็นที่มาของการก่อหนี้รึเปล่า???

ผู้เขียนนั่งวิเคราะห์ต่อ ด้วยความอาลัยอาวรณ์ต่อความนิยมชมชอบของสวย ๆ งาม ๆ แต่ไม่ประสงค์เป็นหนี้เพื่อสิ่งของเหล่านี้ ... คำตอบก็คือ

จริงอยู่ของต่าง ๆ เหล่านั้นมันทำให้เรามีความสุข ทำให้เราได้เข้าสังคมได้อย่างไม่อายใคร แต่...ก็ชั่วคราวเท่านั้นน่ะ เพราะเมื่อคุณดีใจที่ได้มันมา ได้ใช้ ได้โชว์มันแล้ว ความสุขทางโลกมันก็หมดแล้วหล่ะค่ะ ถึงใช้เงินซื้อมามากมายแค่ไหนมันสุขได้แค่ชั่วคราวจริง ๆ

ความเชื่อที่ว่า “ความสุขหาซื้อมาได้ด้วยเงิน” คงต้องย้อนกลับไปคิดว่าสุขจริงหรือ สุขนั้นอยู่กับเราได้นานแค่ไหน สุขแล้วทำให้เกิดความอยากได้ อยากมี อยากเป็น ต่อ ๆ ไปอีก มันสุขแท้ หรือเป็นทุกข์กันแน่

คงต้องกลับไปทบทวนกันใหม่ถึงความอยาก ในภาวะที่เงินในกระเป๋าไม่ค่อยจะนิ่งนัก ดูซิ เงินในกระเป๋าเดี๋ยวก็มา เดี๋ยวก็ไป อันนี้คิดขำ ๆ มันยังแสดงอนิจจังให้เราเห็นเลย

การใช้เงิน ใช้ได้อยู่แล้วหล่ะค่ะ เดี๋ยวจะไม่สนองต่อนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจเค้า แต่ก็ต้องบอกว่าใช้เท่าที่จำเป็น ทบทวนการใช้ซะหน่อย จะได้ไม่มีบิลหางว่าวมากวนใจ

เพราะว่าในความเป็นจริง ไม่มีอะไรตอบสนองความต้องการของเราได้ทุกอย่างหรอกค่ะ เพราะความอยากของเราไม่มีวันสิ้นสุด แต่ผู้เขียนแค่อยากให้มองว่า ถ้าแต่ละคนรู้ทันความอยากของตนเอง ดูซิว่าอยากได้ แล้วไม่ได้มา มันจะทำให้เราเป็นทุกข์แค่ไหน แค่นี้ก็ได้เรียนรู้อะไรดี ๆ ในชีวิตได้มากขึ้นแล้วหล่ะค่ะ

ปล. ผู้เขียนไม่ได้เป็นผู้หมดความอยากโดยสิ้นเชิง แต่พยายามตามรู้ ตามดูสิ่งที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ ที่มันอาจเป็นตัวผลักดันให้เกิดวงจรความทุกข์แบบไม่รู้จบ ลองดูนะคะ ^_^